Heerlen is het hart van de voormalige Limburgse mijnstreek en de grootste gemeente van Zuid-Limburg. Van de late 19e eeuw tot 1974 bepaalden de kolenmijnen het ritme van de stad: arbeiders uit heel Europa stroomden toe, wijken verrezen en Heerlen groeide explosief. De sluiting van de mijnen liet een stad achter die zich moest heruitvinden, een transformatie die tot op de dag van vandaag voortduurt.
Heerlen heeft ook een oud hart: onder de stad liggen de resten van het Romeinse Coriovallum; een van de grootste Romeinse handelsnederzettingen (vicus) van de Nederlanden. Het Romeins Museum bouwt letterlijk voort op die Romeinse fundamenten.
Snelle feiten
| Provincie | Limburg |
|---|---|
| Inwoners | ca. 86.000 (2024) |
| Stadsrechten | 1340 |
| Bekendste kenmerk | Mijngeschiedenis, Thermenmuseum (Romeins), Parkstad Limburg, Schunck Glaspaleis |
De vlag van Heerlen is op 7 februari 1966 vastgesteld als de gemeentelijke vlag van de Limburgse gemeente Heerlen. Na de gemeentelijke fusie van Heerlen en Hoensbroek op 1 januari 1982 werd naast de gemeentenaam Heerlen ook de vlag gehandhaafd.
De officiële beschrijving luidt: Een vierkant doek van blauw met in het midden een gele Romeinse adelaar, geplaatst in de verhouding 2 : 1.
De vlag bestaat uit een blauwe achtergrond met een gele Romeinse adelaar in het midden. De blauwe achtergrond verwijst naar de handel en industrie binnen de gemeente, terwijl de adelaar naar de ontwikkeling van Heerlen gedurende de eerste vier eeuwen van onze jaartelling verwijst.
De kleuren van de vlag en de adelaar zijn ontleend aan het wapen van Heerlen dat in 1964 is verleend. Na een wijziging van het wapen bleef de vlag gehandhaafd. In december 2019 werd met het Heerlens vlaggenplan de vlag nieuw leven ingeblazen. De gemeente is voornemens de vlag op alle openbare gebouwen te laten wapperen.
Geschiedenis van Heerlen
Romeins Coriovallum
Heerlen heeft een Romeinse geschiedenis die teruggaat tot de 1e eeuw na Christus. Het Romeinse Coriovallum lag op het kruispunt van twee belangrijke Romeinse wegen. Thermae, openbare badhuizen, waren het sociale centrum van de stad. De resten van deze thermen zijn bewaard gebleven onder de moderne binnenstad en zijn te bezichtigen in het Romeins Museum, dat direct boven de opgravingen is gebouwd.
Mijngeschiedenis
Vanaf 1899, de opening van de Oranje Nassaumijn, transformeerde het kleine landbouwstadje tot een industriestad. Op haar hoogtepunt werkten meer dan 45.000 mensen in de Limburgse mijnen. Arbeiders kwamen uit Polen, Italië, Joegoslavië en Noord-Afrika. Deze diverse instroom gaf Heerlen een kosmopolitisch karakter dat de stad tot op de dag van vandaag kenmerkt. In 1974 sloot de laatste mijn.
Na de sluiting van de mijnen kreeg Heerlen zware jaren te verwerken. Werkloosheid, leegstand en sociale problemen namen sterk toe. In de jaren zeventig en tachtig werd de stad bovendien hard geraakt door de opkomst van heroïne. Heerlen kreeg hierdoor landelijk een moeilijke reputatie, die nog lang aan de stad bleef kleven.
Schunck Glaspaleis
Het Glaspaleis van Frits Peutz (1935) is een architectonisch icoon van Heerlen — een van de eerste modernistische gebouwen van Nederland. Oorspronkelijk warenhuis, nu cultureel centrum Schunck, is het Glaspaleis een rijksmonument en een symbool van de ambities van het vooroorlogse Heerlen.
Heerlen vandaag
Heerlen investeert in haar toekomst als kennisstad. Zuyd Hogeschool en de Open Universiteit hebben hier hun campus. Het Thermenmuseum, het Glaspaleis en de herinneringen aan de mijngeschiedenis maken Heerlen tot een fascinerende stad voor iedereen die geïnteresseerd is in Nederlandse industriële geschiedenis.
